Το χαμόγελο σου!

Ήταν μια δύσκολη περίοδο στην ζωή μου είχα βγει από μια σχέση και μάζευα τα κομμάτια μου και προσπαθούσα να καταλαγιασω τον θυμό μου..

Τότε σε είδα να κάθεσαι στο απέναντι τραπέζι της καφετέριας με έναν κοινό μας φίλο..Με κοιτούσες επίμονα και χαμογελούσες..

Είχες το πιο όμορφο χαμόγελο που είχα δει,με είχε μαγεύσει πριν καν προλάβω να το καταλάβω.

Πλησίασα και συστηθηκαμε..Δεν ήταν η πρώτη φορά που τα μάτια μου συναντούσαν τα δικά σου..

«Δεν θα ξεχνάσω αυτό το όμορφο χαμόγελο» είπες.Τα μάτια μου έλαμπαν από ευτυχία.

Και έτσι δημιουργήθηκε κάτι ωραίο!!!

Σε άφησα να ζήσεις!

Πόσο δύσκολο είναι άραγε να ξεχάσεις να πεις πως ότι έγινε τελικά δεν έγινε συνεχίζοντας την ζωή σου πριν από αυτό το ξέγνοιαστο διάλειμμα..

Αλήθεια υπάρχουν άνθρωποι που μπορούν να ξεχάσουν αυτές τις όμορφες στιγμές που μένουν χαραγμένες στην καρδιά για πάντα..Μα καλά πως το κάνουν;Ας έρθουν να μου δείξουν τον τρόπο..

Πως λοιπόν να ξεχάσω ότι σε άφησα να φύγεις ότι άφησα την ευτυχία μου να φύγει μακριά ότι σε άφησα να ανοίξεις τα φτερά σου και να ζήσεις εμπειρίες να γνωρίσεις καινούργια μέρη να αγκαλιάσεις αλλά κορμιά..

Ξεχνάς πως ξεχνάς δηλαδή κάποιον που σου γέμιζε όλα τα άδεια κομμάτια της καρδιάς σου και οι αγκαλιές σας κούμπωναν λες και ήσασταν πραγματικά μια ψυχή μοιρασμένη σε δύο σώματα.

Όχι όταν αγαπάς δεν φεύγεις μένεις εκεί και παλεύεις αλλά ποια ήμουν εγώ να στα στερήσω όλα αυτά;Όταν σε έβλεπα να μην μπορείς να πάρεις μια απόφαση να μείνεις εδώ και να ζήσουμε μαζί ή να φύγεις και φτιάξεις το μέλλον σου τότε η ζωή έριξε τον κλήρο σε μένα.Σε άφησα ελεύθερο να ζήσεις!